Haziran 2018.
Fenerbahçe’de büyük değişim. Ali Koç başkan seçiliyor, umutlar tavan.
“Artık her şey çok farklı olacak” diyen milyonlar, yepyeni bir döneme giriyor.
Bugün 2025. Geride kalan 7 yılda futbol takımının kupa sayısı: 1.
Şimdi gözümüzü biraz açalım, Atlas Okyanusu’nu geçip Arjantin’e gidelim.
Necochea isimli bir kentte 2022 yılında bir grup futbol tutkunu, “Fernebahce” adında bir amatör takım kuruyor.
Sarı-lacivert renkler, göğüste ay-yıldız değil belki ama o ruh orada.
Ve dikkat: 3 yılda 2 kupa kazanıyorlar.
Bir yanda futbolun beşiği Avrupa’da milyon eurolarla kurulan kadrolar,
Diğer yanda Arjantin topraklarında taraftar aşkıyla kurulan mütevazı bir ekip.
Fenerbahçe’nin İstanbul’daki versiyonu, her sene “bu sene o sene” diye başlıyor.
Ama o sene, bir türlü bu sene olmuyor.
Arjantinli Fernebahce ise “kupayı alalım, sonra konuşuruz” modunda.
Kim daha Fenerbahçeli şimdi?
Hatta biraz abartalım:
Ali Koç’un Fenerbahçesi, Fernebahce’nin gölgesinde.
Biri sosyal medya kampanyalarıyla moral depolarken,
diğeri semt turnuvalarında gerçek anlamda “winner” ruhu gösteriyor.
Acaba Fernebahce, İstanbul’daki Fenerbahçe’ye bir danışmanlık verir mi?
“Başkanım biz kupaya nasıl gidiyoruz, anlatayım mı?” diye.
Bir yerde bir terslik var.
Ve o terslik, 3 yılda 2 kupa kazanan bir amatör takımın, 7 yılda 1 kupa kazanan dev kulüple ismen denk olması değil.
Asıl mesele, ruhun kimde kaldığı.
