Transfer dönemi, büyük takımların sadece kadrosunu değil, vizyonunu da ortaya koyduğu sahnedir.
Beşiktaş; Tammy Abraham ve Orkun Kökçü gibi iki önemli yıldızla net mesaj verdi: “Yarışa varız.”
Fenerbahçe; Jhon Duran ve Archie Brown hamleleriyle gençlik, hız ve gelecek vadetti.
Ama Galatasaray’da bir şey eksik: Hareket.
Sane transferiyle gövde gösterisi yapan sarı-kırmızılılar, o günden bu yana derin bir sessizliğe gömüldü.
Muslera’nın gidişiyle kaleye kimse gelmedi.
Mertens’in yerini dolduracak yaratıcı bir isim ortada yok.
Ama kamuoyu hâlâ Osimhen’i konuşuyor.
Napoli’nin 55 milyon euro peşin, 20 milyon euro taksitli teklifine karşılık bulmaya çalışan Galatasaray, transferin finansal değil, psikolojik yükünü taşıyor.
Osimhen sanki alınırsa sezon şampiyonlukla bitecek, alınamazsa hiçbir şey olmayacakmış gibi bir hava yaratıldı.
Bu atmosfer, yönetimin manevra kabiliyetini törpülüyor, diğer transfer dosyalarını gölgede bırakıyor.
Her büyük kulüp zaman zaman yavaşlar ama bu yavaşlama stratejikse anlamlıdır.
Galatasaray’ın yavaşlığı ise stratejiden çok, Osimhen takıntısına dönüşmüş durumda.
Son söz: Bir takımı sahada rakibi, masada rakamlar yavaşlatabilir; ama asıl yavaşlatan, yönetenin zihin tıkanıklığıdır.
