Bir zamanlar Mars’ta, El Şaşa El Katır adında çok “büyük” bir lider varmış. Öyle büyükmüş ki, kendi gölgesine bile emir verirmiş.
Tahta çıkmak için yapmadığı kalmamış. Yalan mı? Onu ustalıkla söylemiş. İhanet mi? Onu da sanat haline getirmiş. Adam harcamak mı? Zaten en sevdiği spormuş.
Sonunda ne olmuş? Tabii ki tahta oturmuş. “Demek ki çalışınca oluyormuş” demiş halk da şaşkın şaşkın.
El Şaşa El Katır çok çalışkanmış ama biraz… yani, nasıl desek… plan yapmayı sevmiyormuş. Eğitimi de yokmuş ama kendini bilge sanırmış.
Bir gün imparatorluğu büyütmeye kalkmış, ertesi gün yıktığını fark etmiş. “Olsun” demiş, “önemli olan niyet!”
Yıllar geçmiş, her geçen yıl imparatorluk biraz daha karışmış, ama El Şaşa El Katır hâlâ “Her şey kontrol altında” demeye devam etmiş.
Tabii kontrol altında olan tek şey, halkın sabrıymış.
Sonra bir gün, beklenen olmuş: El Şaşa El Katır ölmüş. Mars’ta bayram mı olmuş dersen, kimse açık açık kutlayamamış.
Geride enkaz gibi bir imparatorluk, yorgun bir halk ve “bir daha asla” diyen uzun bir iç çekiş kalmış.
Ama kim bilir… Belki Mars halkı yine aynı hatayı yapar. Çünkü tarih, bazen sadece hatırlamayı unutanlara kendini tekrar eder.
